Pięć miesięcy po rozpoczęciu budowy, gotowy kadłub nowego statku Greenpeace Rainbow Warrior III, opuścił gdańską stocznię Maritim. W czwartek, holowany statek powinien zawinąć do Bremen w Niemczech, gdzie będą trwały prace konstrukcyjne. Przewidujemy, że w swój pierwszy rejs wypłynie jesienią 2011 roku, czyli 40-te urodziny Greenpeace.

Nowy Rainbow Warrior, to pierwszy statek naszej floty, który powstaje specjalnie na potrzeby prowadzenia kampanii. Projekt zawiera szereg ekologicznych rozwiązań, np. głównym źródłem napędu będzie pięć żagli, jako napęd pomocniczy wykorzystany będzie nowoczesny układ spalinowo-elektryczny a ciepło powstałe podczas pracy silnika będzie wykorzystane do ogrzewania kabin i wody na pokładzie. Wszystko po to, by ograniczyć zużycie paliwa do minimum. Będzie zwinny i szybki (żeby móc ścigać wielorybników, kłusowników morskich czy transporty odpadów nuklearnych) a jednocześnie bardzo wytrzymały, żeby móc pokonywać morza i oceany świata. Tak jak pozostałe statki (Esperanza i Arctic Sunrise), posłuży również naukowcom i dziennikarzom. Oto kilka zdjęć projektu:

Nasz Tęczowy Wojownik jest z trzecim z kolei statkiem, który nawiązuje do legendy plemienia Indian Crea:

„Nadejdzie czas, kiedy Ziemia będzie chora a rośliny i zwierzęta zaczną wymierać. Wtedy Indianie odzyskają swojego ducha i zbiorą ludzi wszystkich nacji, kolorów i wierzeń, by zjednoczyli się w walce o uratowanie Ziemi… to będą Wojownicy Tęczy”.

Oryginalny Rainbow Warrior został zatopiony w 1985 roku przez agentów pracujących na zlecenie rządu Francji. W eksplozji która zatopiła statek, zginął fotograf Fernando Pereira.

Wszystkim zainteresowanym historią Greenpeace i Rainbow Warrior polecam film „Wojownicy Tęczy”, do nabycia z nowym numerem Newsweeka, w ramach kolekcji „Najlepsze filmy dokumentalne świata”. Oto zwiastun tego filmu:

Przez cały weekend trwały w Niemczech wielotysięczne protesty i blokady torów kolejowych, po których sunął pociąg wiozący 123 tony radioaktywnych odpadów z niemieckich elektrowni jądrowych do miejscowości Gorleben, gdzie znajduje się tymczasowe składowisko odpadów radioaktywnych. Radioaktywność transportu porównywana była z tą jaka powstała po wybuchu w Czarnobylu, stąd w zachodniej prasie pociąg zyskał miano „Czarnobyla na kołach”. Blisko 5 tys. osób spędziło zimną, jesienną noc siedząc lub śpiąc na torach, uniemożliwiając tym samym przejazd radioaktywnego ładunku. Tak zmasowanych protestów przeciwko energetyce atomowej Dolna Saksoania nie widziała od lat dziewięćdziesiątych.

Protestujący, a wśród nich aktywiści Greenpeace i innych organizacji ekologicznych oraz lokalni rolnicy, wysłali wyraźny sygnał rządowi Angeli Merkel, że energia atomowa nie jest rozwiązaniem. Decyzja o przedłużeniu o kolejne 12 lat działalności 17 elektrowni atomowych działających na terenie Niemiec, podjęta wbrew woli narodu była siłą napędową, która wzmogła protesty.

Czas by nasz rząd wyniósł z tej niemieckiej lekcji naukę i przestał forsować absurdalny pomysł budowy elektrowni atomowych w Polsce. Zamiast snuć nierealne plany, oparte bardziej spekulacjach niż faktach (dla przykładu rząd zakłada, że koszt budowy 1 MW wyniesie 3mln euro, podczas gdy na świecie szacuje się taki koszt na 5mln euro) Polska powinna skupić się na rozwoju odnawialnych źródeł energii. Niestety, rządzący zachowują się tak jakby nie dostrzegali, że światowe trendy kierują się właśnie ku czystym technologiom a nie niebezpiecznym i nieopłacalnym elektrowniom atomowym. W samej tylko Unii Europejskiej w 2009 roku 62% nowo zainstalowanej mocy pochodziła z odnawialnych źródeł energii. Nowo zainstalowane moce pochodzące z reaktorów jądrowych wyniosły w ubiegłym roku ok. 0,5 GW podczas gdy turbin wiatrowych zainstalowano 10GW.

Nie dajmy sobie wmówić że technologia jaką chce nam zafundować lobby atomowe jest dla nas dobra i służyć będzie następnym pokoleniom. Powiedzmy sobie szczerze, rząd marnuje czas i środki na realizację programu jądrowego, który nie ma racji bytu. Jeśli jednak czarny scenariusz się ziści i w Polsce powstanie elektrownia atomowa, naszym dzieciom i wnukom zostawimy kłopot w postaci zcentralizowanego systemu elektroenergetycznego, wysokich cen za energię elektryczną (nie może być inaczej gdy rynek zostanie zmonopolizowany przez skostniałe koncerny energetyczne) i górę radioaktywnych odpadów, których nie umiemy utylizować.

Osobiście wolę jednak wersję bardziej optymistyczną, taką w której elektrownia atomowa nie powstanie w Polsce nigdy.

Nadal intensywnie poszukujemy osób, które chciały pomóc nam w zbiórce podpisów. Ciągle brakuje nam 20 tys. a czas nas goni. Niestety wraz z rozpoczęciem nowego roku akademickiego, wielu osobom skurczył się wolny czas, który do tej pory mogli poświęcać na zbiórkę. Dlatego postanowiliśmy przeprowadzić kolejną rekrutację wolontariuszy, którzy włączą się w kampanię I love Puszcza. Tylko jak przekonać kogoś do wyjścia na ulicę jesienną porą? Najlepiej… golizną!

Jak pomyśleliśmy tak zrobiliśmy. Na naszym profilu facebookowym opublikowaliśmy zaproszenie do udziału w sesji. Śmiałkowie i śmiałkinie, gotowi do wzięcia udziału w bezkostiumowej sesji fotograficznej mieli unikalną szansę znalezienia się na plakacie zachęcającym do aktywnego włączenia się w akcję zbierania podpisów dla Puszczy. Odzew na ogłoszenie przeszedł moje najśmielsze oczekiwania. W ciągu dwóch godzin, zgłosiło się kilkanaście osób, a przez kolejne dni co i rusz pojawiały się zapytania czy ogłoszenie jest nadal aktualne. Kierując się zasadą: „kto pierwszy ten lepszy”, trzy pierwsze dziewczyny i trzech pierwszych chłopaków od których dostaliśmy maile, zaprosiliśmy do studia.

Gotowy do pobrania plakat możecie znaleźć tutaj. Zachęcam was do wydrukowania go i rozpropagowania idei wyjścia z nami na ulice dla Puszczy. Jestem pewna, że w najbliższy weekend, wiele nowych osób włączy się w zbiórki organizowane w całej Polsce.

Ciebie też nie może zabraknąć! Jeśli chcesz włączyć się w zbiórkę zadzwoń do Agaty: 503 157 028 lub napisz do niej: agata.zielińska(at)greenpeace.pl. Pamiętaj, że zawsze możesz podpisać się na www.tydecydujesz.org, wydrukować formularz i wysłać pocztą na nasz adres! Zostało mało czasu…

Podpisaliście się już dla Puszczy? – Nie? Szkoda. - Poprzecie państwo obywatelską ustawę o parkach? Super. – Nie, nie zbieramy pieniędzy. – Chcemy odebrać parki politykom. – Potrzebujemy 100 tys. osób myślących podobnie.

Codziennie mijamy setki przypadkowych przechodniów. Bez jednego słowa. Bez wymieniania uprzejmości.  Zabiegani, zaganiani, przeraźliwie obojętni. Facebook zastępuje przyjaciół. Zbyt często…Tak teraz sobie o tym myślę.

Od kilku dni żyję ulicą. Tym, ile osób uda mi się zatrzymać. Z iloma porozmawiać. Tym kto, i jak szybko podpisze się pod inicjatywą. Dzień po dniu, godzina po godzinie. Stacja Metro Centrum wpisała się w codzienną niecodzienność Greenpeace. Rozmawiam i zbieram podpisy. Spędzam mniej czasu na ulicy od koleżanek i kolegów, ale robię wszystko żeby nie ominęło mnie to doświadczenie. A bywa różnie. Równie śmiesznie co przykro.

Ile Wam brakuje? – Jeszcze tylko 69 998 podpisów – śmiech. – Nie, nie, nie. Nie mam czasu – grymas. Ty Żydzie, zielona zarazo –  komplement chyba.  - Gdzie złożyć podpis? – pyta piękna kobieta. – Serce rośnie – komentuję postawioną z wdziękiem na formularzu kropkę. Dobrze, że tylko serce – odpowiada i znika w tłumie. – Damy radę  –słyszę rozmowę koleżanki. Widzę jak jej wzrok odprowadza plecy nieznajomego.

I tak każdego dnia. Bez względu na kapryśną pogodę. Stacja Metro Centrum w Warszawie.  Dzielni ludzie bezinteresownie zbierają podpisy. Aby ich wspomóc skontaktujcie się z Monią – tel. 503 614 074, – osobą tworzącą grafik dla wszystkich chętnych do włączenia się w uliczną zbiórkę. Nie jest łatwo porozmawiać ze 100 tys. osób, które myślą podobnie. Ale nie jest też trudno ich znaleźć. Wystarczy wyjść na ulicę. Poprosić Monię o podkładkę, formularz i projekt obywatelskiej ustawy. Oddajemy parki narodowi. Oddajemy Wam głos w tej sprawie.

——————————————————————————

PS. No tak, a jeśli Stacja Metro Centrum, jest zbyt daleko? Wpadnicjie tu: www.tydecydujesz.org, wypełnijcie pola na stronie, pobierzcie formularz, wypełnijcie ile tylko pól zdołacie i przyślijcie na adres z formularza. Stacja Metro Centrum może być wszędzie;-) Czekamy.

Każda wizyta w Puszczy Białowieskiej może być magiczna. Praktycznie bez znaczenia jest to czy oglądasz przyrodę w parku narodowym, czy też poza jego obszarem. Musisz jednak wiedzieć na co zwracać uwagę lub po prostu mieć dobrego przewodnika. W moim przypadku obie rzeczy zadziałały naraz.

Ponad dwa tygodnie temu wybrałem się z Adamem Wajrakiem na spacer po Puszczy Białowieskiej. Obejrzałem dokładnie to co jest wycinane oraz to w jaki sposób jest to robione. Coś co nazywa się cięciami sanitarnymi, choć brzmi niewinnie, na stałe przekształca naturalny las. Zakłóca rytm przyrody. Brutalnie przerywa procesy ekologiczne. Wszystko to dzieje się w majestacie prawa, bo takie a nie inne są wytyczne Ministerstwa Środowiska (sic!).

Patrz na te pnie. Te szczątki olbrzymich konarów. Tych drzew już nie ma. Zostały wycharatane – stoimy na pustym placu, a kilkanaście metrów dalej pięknie podszyty mchem las. Chwilę później mijam kolejne drzewa. Na ich korze widać wymalowane sprayem znaki. Trzy dni później dowiem się, że oznacza to dla nich rychły wyrok – takie oznaczanie to jeden ze sposobów oznaczania stref planowanej wycinki.

Zobaczcie … póki jest szansa… jakim unikalnym miejscem jest Puszcza Białowieska:

Kiedy jest się ciekawym świata nie można się nudzić. W miejscach, w których na pozór nic się nie dzieje, dostrzec toczącą się walkę i niesamowitą harmonię zarazem. Taka właśnie jest Puszcza. Sensualny koktajl obrazów, który łatwo przeoczyć. Kopalnia wiedzy, której nie sposób opanować siedząc w uniwersyteckich ławach, czy też czytając mądre książki. Świetnie pokazuje to historia profesora leśnictwa, który w latach 50. wchodząc z młodymi leśnikami do Puszczy Białowieskiej załamuje ręce i mówi, że tutaj żaden z obowiązujących modeli gospodarki leśnej się nie sprawdzi dopóki wszystkiego się nie wytnie i posadzi od nowa. Wielu z tych leśników wzięło sobie słowa mistrza głęboko do serca.

Wracając do Warszawy zabrałem po drodze autostopowicza. Młodego chłopaka z Łomży, który jechał do Katowic żeby zobaczyć się ze swoją dziewczyną. Rozmowa zeszła na Greenpeace. Cieszył się, że minister środowiska też „Love Puszcza”. Nie wiedziałem co mam mu powiedzieć. Bądź co bądź minister Kraszewski obiecał wstrzymanie wycinki na terenach cennych przyrodniczo. W najbliższą niedzielę o godzinie 13:00 na antenie radia Tok FM zapytam ministra co od tamtej pory się zmieniło. Przed i po audycji będę zbierał podpisy pod obywatelskim projektem ustawy w sprawie parków narodowych. Wy też możecie do nas dołączyć podpisując się i drukując formularz z www.tydecydujesz.org

Trzy dni akcji na Ministerstwie Środowiska okazały się być bardziej owocne niż cały rok zabiegania o ochronę Puszczy Białowieskiej. Wygląda na to, że resortowi lżej przychodzi rozmowa o konkretach, kiedy za oknami wiszą aktywiści. I nie jest to ani zabawne, ani choć trochę odkrywcze.

O tym, że źle się dzieje w Puszczy wiadomo od dawna. Alarm podnosiły organizacje i naukowcy, pisały polskie i zagraniczne media. Informacjami na ten temat zadrukowane zostały tysiące stron raportów. Z kolei czas rozmów o ochronie puszczy liczyć można w setkach godzin. A mimo to donośny dźwięk pił od września powróci do Puszczy Białowieskiej.

Najbliższe dwa tygodnie będą wakacjami dla Puszczy. Minister zadeklarował kilkanaście dni przerwy, w czasie których żadne drzewo nie powinno zostać ścięte. Choć zobowiązuje go do tego prawo unijne (ptaki nie powinny być płoszone w okresie lęgowym), to sam z siebie nie podjął takiej decyzji.

Co później? Ustalenia mówią jasno – w przeciągu miesiąca zostaną zmienione plany cięć tak aby pod piłę nie trafiły najcenniejsze fragmenty lasu, zgodnie z wytycznymi naukowców. Ale nie łudźmy się wyrąb będzie kontynuowany. Czy wobec tego dopięliśmy swego? Zdecydowanie nie.

Jeszcze do końca tego roku wywiezionych z Puszczy zostanie kilkadziesiąt tysięcy drzew, zapewniając ludziom z okolicznych miejscowości pracę. Na zmniejszenie ilości pozyskiwanego drewna z 83 tys. na postulowane 30 tys. m³ nie było szans.

I mówiąc bez ogródek, jedyne co w tym roku możemy zrobić to dopilnować aby wyrąb prowadzono w monokulturach. W miejscach, gdzie po pięknym lesie nie ma już śladu. Zastąpiła go plantacja drzew (sprawdź jak to się robi na blogu Adama Wajraka).

Trzy dni wiszenia na ministerstwie i porażka? Nie do końca. Wszyscy uświadomiliśmy sobie, jak bliska jest nam Puszcza Białowieska i, że jak każdy inny las podlega opiece leśników. Ci, którzy są odpowiedzialni za Puszczę wydają się być nieugięci. Z kamienną twarzą odpowiadają:  natura jest leniwa –  jeśli przestaniemy wycinać stare drzewa, to tak jak byśmy w społeczeństwie mieli tylko emerytów bez dzieci. Choć większej bzdury dawno nie słyszałem, bo i puszcza, i społeczeństwo mają się najlepiej tam gdzie człowiek nie reguluje ilości starszych osobników, to jest to bardzo czytelny sygnał. Puszczy Białowieskiej będą bronić jak Stalingradu (porównanie podsłuchane u leśników).

Tymczasem w Białowieży nadal czuć puls dzikiej przyrody. Aby go zachować potrzeba czegoś więcej niż spektakularnej akcji i kilka nagłówków gazeta dnia następnego. Potrzebny jest wysiłek dziesiątek tysięcy osób, ich chęci i zaangażowania w zmianę prawa, które na dobre odbierze leśnikom i lokalnym władzom prawo do przerabiania naszego wspólnego dziedzictwa na deski, papier i zapałki. Sprawdź jaki możesz mieć w tym swój udział: www.tydecydujesz.org

Ogromnych rozmiarów góra lodowa o powierzchni 260km kwadratowych (podobna rozmiarem do Poznania), oderwała się od lodowca Petermanna, jednego z największych lodowców Grenlandii. Jej oderwanie się przyspieszy najprawdopodobniej topnienie arktycznego lodu.

Latem ubiegłego roku, statek Greenpeace Arctic Sunrise wyruszył na ekspedycję mającą na celu udokumentowanie postępujących zmian klimatu w Arktyce. Załoga Greenpeace, wspierana przez naukowców badała szybkość topnienia się Grenlandzkich lodowców. Na pokładzie znalazł się między innymi brytyjski fotograf Nick Cobbing, który od lat współpracuje z Greenpeace. Udało mu się udokumentować szczelinę w lodowcu Petermanna, wzdłuż której oderwała się gigantyczna góra lodowa.

Topnienie lodowców, pożary w Rosji, powodzie w Himalajach to nic innego jak realizacja czarnych scenariuszy od dawna prezentowanych przez badaczy klimatu. Natura daje nam jasno do zrozumienia, to ostatni moment, w którym możemy podjąć działania. Musimy jak najszybciej ograniczyć emisje gazów cieplarnianych by zapobiec najbardziej katastrofalnym skutkom zmian klimatu.

Wybrane zdjęcia Nicka Cobbinga z arktycznej ekspedycji Greenpeace w 2009r.

Jest takie miejsce na ziemi, w którym śmiało mogłyby rozgrywać się sceny z baśni braci Grimm. Miejsce, gdzie stare, omszałe lipy i jesiony a także paprocie i grzyby wielkości spodków od filiżanek, od stuleci trwają w symbiozie i równowadze. Tam właśnie wilgotne powietrze, unoszące się w sercu pradawnego lasu daje obfitość wielu form życia od mikroorganizmów po ogromne żubry majestatycznie stąpające po leśnych polanach. To miejsce ciągnie się wzdłuż granicy Polski z Białorusią, jest to Puszcza Białowieska.

Staropolskie słowo Puszcza oznacza pierwotny las. Jest to relikt lasu, który kiedyś rozciągał się od Syberii aż do Irlandii. W Puszczy różnorodność życia tworzy się dzięki temu co martwe. Stare, spróchniałe konary i opadłe liście żywią grzyby, porosty, korniki i larwy. Te z kolei stanowią źródło pożywienia dzięciołów, borsuków, wilków czy orłów. Nie znajdziemy takich zależności na uporządkowanych terenach zalesionych, zwanych szumnie lasami, choć z tymi nie mają one nic wspólnego. Spacer po Puszczy może jedynie utwierdzić nas w przekonaniu, że to co do tej pory braliśmy za las, jest tylko i wyłącznie jego mizerną kopią.

Już w XIV w. książę Jagiełło ogłosił teren Puszczy Białowieskiej królewskim rezerwatem myśliwskim. I rezerwat ten przetrwał zawirowania historii, w tym monarchię i dyktaturę. Czy przetrwa warunki polskiej demokracji? Obecnie zaledwie 17% polskiej części Białowieży jest objęte ochroną w ramach Białowieskiego Parku Narodowego.  Ponad 80% Puszczy jest „zarządzanych” przez Regionalną Dyrekcję Lasów Państwowych z Białymstoku. Instytucję, która systematycznie, przerabia światowe dziedzictwo (Białowieża figuruje na liście dziedzictwa światowego UNESCO) na deski. Leśnicy kontynuują sprzedaż i jednocześnie niszczą chronione gatunki i ich siedliska. „Zarządzanie” to nic innego jak wycinanie drzew, które powinny zostać w Puszczy. To właściwie kradzież własności mojej i twojej. Czy zgodzisz się na rozbieranie Wawelu, cegła po cegle przez instytucję nim zarządzającą? A przecież Puszcza jest takim samym dobrem narodowym jak Wawel.

Polecam waszej uwadze wywiad z prof. Tomaszem Wesołowskim, który tłumaczy jak ważne jest objęcie ochroną całej Puszczy Białowieskiej, oraz wpis na Blogu Adama Wajraka trafnie punktujący leśników i ich praktyki w krótkiej obrazkowej historii.

Tragiczna katastrofa, do jakiej doszło z winy BP, otworzyła oczy  całego świata nie tylko na problem jakim jest wydobycie ropy naftowej na morzu ale przede wszystkim na kwestię naszego uzależnienia od paliw kopalnych. O ironio, wybuch na platformie Deepwater Horizon, znacznie podniósł świadomość społeczną w kwestii prawdziwych kosztów wydobycia ropy naftowej. Logo BP w ciągu krótkiego czasu stało się symbolem porażki, a dla wielu kierowców tankowanie na stacjach należących do BP stało się szczytem obciachu.

Jednak kryzys rozciąga się znacznie poza jedną firmę, koncernów paliwowych są przecież setki. Każdy z nich czerpie zyski ryzykując kolejny wyciek w pogoni za zyskiem. Trzeba postawić sprawę jasno: jedynym sposobem na zapobiegnięcie katastrofie podobnej do tej, jaka ma miejsce w Zatoce Meksykańskiej jest wprowadzenie moratorium na nowe odwierty. Na tym jednak nie koniec. Rządy muszą jak najszybciej zaadoptować plany rozwoju czystych technologii opartych na odnawialnych źródłach energii i efektywności energetycznej. Alternatywny scenariusz energetyczny oparty na czystych technologiach prezentujemy w naszym najnowszym raporcie „Energy [R]ewolution”.

Wczoraj aktywiści Greenpeace zablokowali w Londynie stacje benzynowe BP. Ta niecodzienna akcja odbiła się ogromnym echem w mediach na całym świecie. Oprócz słów uznania pojawiły się również zarzuty. Skoro prawie każdego dnia dochodzi do wycieków ropy naftowej, za które odpowiedzialnych jest szereg koncernów paliwowych, dlaczego Greenpeace uderza ‘wyłącznie’ w BP? Otóż Greenpeace nie krytykuje wyłącznie BP, nasze żądanie dotyczy moratorium na wszystkie nowe odwierty na morzu. Akcja wymierzona w ten konkretny koncern była powiązana z ogłoszeniem przyjęcia na stanowisko prezesa nowej osoby, od której oczekujemy zmiany planów dotyczących nowych odwiertów. Zmiany zwykle zachodzą etapami a wczorajsza akcja wymierzona w BP (tak jak podobne akcje, które masowo odbywają się na całym świecie) była elementem tworzenia masy krytycznej, która tworzy się wokół katastrofy w Zatoce Meksykańskiej.

2 lipca 2006 r., do portu w Amsterdamie wpływa statek Probo Koala, wyczarterowany przez koncern  Trafigura. Ładownia statku wypełniona jest toksycznymi odpadami powstałymi w procesie oczyszczania paliwa. Gdy firma mająca zająć się utylizacją odpadów dowiaduje się o ich wysokiej toksyczności, podejmuje decyzję o zwiększeniu kosztów usługi odebrania i utylizacji odpadów.

Trafigura odmawia wniesienia wyższej opłaty i rezygnuje z usługi. Statek wraz z ładunkiem wyrusza do portu Abidżan (Wybrzeże Kości Słoniowej), gdzie toksyczne odpady lądują wprost na ulicach miasta. W wyniku kontaktu z trującymi substancjami ginie 16 mieszkańców Abidżanu a tysiące trafiają do szpitali. W kraju wybucha panika, a rząd Wybrzeża Kości Słoniowej podaje się do dymisji.  Statek Probo Koala opuszcza port i udaje się w nieznanym kierunku.

24 września 2006 r., jestem na pokładzie statku Greenpeace Arctic Sunrise. Patrolujemy Bałtyk w poszukiwaniu kłusowników morskich i jednocześnie promujemy ideę utworzenia rezerwatów morskich. Kapitan przychodzi do nas z informacją – „właśnie dowiedzieliśmy się, że Probo Koala znajduje się w estońskim porcie Paldiski”. W mgnieniu oka zmieniamy kurs i na pełnych obrotach silnika płyniemy do Estonii. Pod osłoną nocy podpływamy w pobliże statku i blokując wyjście z portu uniemożliwiamy mu opuszczenie Estonii. Na burcie Probo Koala malujemy napis „EU Toxic Crime Scene”. Do Paldiski przylatuje Komisarz europejski ds. ochrony środowiska oraz  przedstawiciele estońskiego rządu. W trakcie gdy my blokujemy statek w porcie, politycy podejmują decyzję o tym, by zatrzymać Probo Koala w porcie do czasu przejęcia sprawy przez prokuraturę. Holenderska prokuratura rozpoczyna żmudny proces zbierania dowodów. Rozpoczyna się proces sądowy. 

23 Lipca 2010r., koncern Trafigura zostaje uznany winnym nielegalnego eksportu toksycznych odpadów z Amsterdamu do Wybrzeża Kości Słoniowej. Jednocześnie firma zostaje uznana winną zatajenia informacji o szkodliwości odpadów, które zostały zgłoszone do utylizacji w Amsterdamie oraz nielegalny export substancji toksycznych poza granicę Unii Europejskiej. Na firmę została nałożona grzywna w wysokości 1mln euro. Kapitan statku Probo Koala został skazany na 5 miesięcy pozbawienia wolności w zawieszeniu. Jeden z pracowników Trafigury został skazany na 6 miesięcy pozbawiania wolności, również w zawieszeniu, oraz 25 tys. euro grzywny.

To pierwszy krok na drodze do sprawiedliwości i na pewno wyraźny sygnał dla innych firm, które ciągle myślą, że nielegalny eksport szkodliwych substancji do krajów rozwijających się może im ujść bezkarnie. Jednak skazanie Trafigury za nielegalny transport to dopiero początek sprawy, jej szefostwo nie odpowiedziało jeszcze za zrzut toksycznych substancji a Abidżanie. Ofiary i ich rodziny nadal czekają na sprawiedliwość. W ubiegłym roku Greenpeace zainicjował proces w Sądzie Apelacyjnym w Hadze. Ogłoszenie werdyktu w tej sprawie nastąpi prawdopodobnie w październiku br.