Na efekty kampanii na rzecz powstrzymania wycinki lasów deszczowych Indonezji nie musieliśmy długo czekać. Pierwsze zareagowało Mattel – zasypane setkami tysięcy maili, z żądaniem wycofania się z kupowania opakowań wyprodukowanych z drewna pochodzącego z lasów deszczowych.

Najnowsze oświadczenie wydane w piątek w amerykańskiej siedzibie koncernu, sugeruje, że Mattel zauważa problem związany z wycinką lasów, jednak potrzebuje więcej informacji i wyraźnie określonych ram czasowych, żeby udowodnić jak bardzo przejęli się całą sprawą. W tym samym czasie, duński koncern Lego, podstawiony pod ścianą przez dziennikarzy zapowiedział, że planuje zaopatrywać się wyłącznie w opakowania pochodzące z recyclingu i z certyfikatem FSC. Czyli jednak się da?

Zapowiada się historyczna zmiana. Zanim jednak otworzymy szampana, by świętować zwycięstwo, przyjrzyjmy się głównemu dostarczycielowi opakowań zabawek produkowanych przez Mattel – koncernowi Asia Pulp and Paper.

Indonezyjski potentat w sektorze produkcji opakowań APP, twierdzi, że właściwie czepiamy się ich bezpodstawnie, bo oni nie mają sobie nic do zarzucenia. Przecież APP zadeklarowało, że będzie chronić cenne siedliska, zaniecha prowadzenia działalności na terenach podmokłych, a także będzie chronić obszary cechujące się dużą chłonnością CO2. Od ogłoszenia tych, jakże słusznych postulatów, upłynęły cztery miesiące. W tym czasie APP nie podjęło żadnych kroków na rzecz zrealizowania swoich deklaracji. Konsekwentnie natomiast prowadzi wycinkę lasów deszczowych.

Brendan May, jeden ze światowych ekspertów w zakresie zrównoważoności, doradzający firmom jak wprowadzać zasady poszanowania środowiska naturalnego, wystosował list otwarty do APP, w którym napisał „Wasza strategia komunikacyjna to prawdziwa katastrofa. Moglibyście służyć za wzorcowy przykład tego, jak robić wszystko źle. Już czas, żebyście zwrócili uwagę na wezwanie do zmian, które dochodzi ze wszystkich stron”.

Trudno się z tym nie zgodzić.

Cały świat jest w szoku, Ken zerwał z Barbie. Dodatkowo zrobił to w spektakularny sposób, wykorzystując do tego celu ogromny baner na budynku głównej siedziby firmy Mattel w USA, nieco mniejszy nad wejściem do londyńskiej stacji metra Piccadilly Circus oraz plakaty, które wykleił na przystankach autobusowych w samym sercu Londynu. Koniec związku nastąpił zaraz po tym jak Ken dowiedział się, że Barbie jest zamieszana w wycinkę lasów deszczowych w Indonezji.

W tym samym czasie świat obiegło nagranie wywiadu z Kenem, podczas którego dowiaduje się, że opakowania, których używa jego ukochana, zawierają ślady drewna pochodzącego z indonezyjskich lasów deszczowych. Ta informacja doprowadza go do szału. Ken przerywa wywiad, rzuca ostre przekleństwo w stronę Barbie i wychodzi wściekły, wywracając po drodze kamerę, która nagrywa wywiad.

„Barbie ty ….” – rzuca Ken w 21 językach, bo w tylu wersjach powstał nasz klip. Natychmiast setki tysięcy ludzi w odpowiedzi na nasz apel wysyłają e-maile do firmy Mattel, z żądaniem by wycofała się z używania opakowań do produkcji których używane jest drewno z lasów deszczowych. Jednak w tym samym czasie na opresyjny język, jakiego używa Ken w stosunku do Barbie zwraca uwagę grupa użytkowników i użytkowniczek FB. Okazało się, że to co my uznaliśmy za ironię, mogło być również odebrane jako wyraz seksizmu.

Takiego głosu nie mogliśmy zlekceważyć bo sytuacja, szczególnie w Polsce, rzeczywiście nie wygląda w tym względzie różowo. Liczby mówią same za siebie. Co trzecia kobieta w naszym kraju pada ofiarą przemocy fizycznej, psychicznej czy seksualnej. Inwektywy kierowane w kierunku kobiet to smutna rzeczywistość, z jaką codziennie borykają się kobiety od Bałtyku po Tatry. Ruchy kobiece, mozolnie pracują nad zmianą świadomości, postaw i reakcji wobec aktów przemocy a jednak zmiany zachodzą na tym polu bardzo wolno. Ostra reakcja na nasz klip, dała mi, moim koleżankom i kolegom z Greenpeace Polska powód do refleksji nad kwestią seksizmu w naszym kraju. A lekcja jaką z tego wyciągnęliśmy jest taka, żeby częściej konsultować się z ekspertkami i ekspertami ds. równości płci.

Nasi czujni fani zwrócili nam też uwagę, że Ken prawodpodobnie jest tak samo winny, a za morderczy proceder dostaje się tylko Barbie. Czyżby Ken nie był pakowany w te same opakowania, które zawierają mieszankę drewna z lasu deszczowego? Być może tak, jednak testy przeprowadzone na zebranych próbkach opakowań tego nie wykazały. Scenariusz, w którym nasz bohater jest niewinny oczywiście jest prawdopodobny biorąc pod uwagę, że Barbie sprzedaje się na całym świecie w milionach sztuk, a Ken w znacznie mniejszych ilościach. Nie zmienia to jednak faktu, że Mattel, producent obu produktów, musi jak najszybciej przestać używać opakowań, w skład których wchodzi drewno z indonezyjskich lasów deszczowych. W naszym apelu, wzywamy Mattel żeby przestał pakować w las deszczowy wszystkie swoje zabawki, nie tylko sławną Barbie…

PS. Dołącz do nas i nie zapomnij wysłać listu do Mattel

Greenpeace: Organizacje pozarządowe oraz naukowcy, w tym Pan, wskazują cenne przyrodniczo miejsca w Puszczy Białowieskiej, w których nie powinno się prowadzić gospodarki leśnej, w tym wycinki drzew – czym są te miejsca i dlaczego są takie ważne?

prof. Tomasz Wesołowski: Problem z gospodarką leśną polega na tym, że eksploatuje się, niestety też te najstarsze drzewa. Gdy się usunie np. stuletnie drzewo to jego zastąpienie wymaga dalszych 100 lat, więc zmiany wprowadzane przez leśników trwają kilka pokoleń. Tego nie da się odtworzyć z roku na rok, jak np. zboże, które skoszone latem możemy mieć ponownie już w następnym roku. Tu trzeba czekać 100 lat. W Puszczy Białowieskiej wszystko, co ma 100 lat i więcej nie jest posadzone przez człowieka. I to jest najbardziej wyjątkowe, że w środkowej Europie, w strefie umiarkowanej mamy duże fragmenty lasu, którego nikt nie sadził, nikt niczego nie zmieniał. O te fragmenty chodzi i je należy chronić. Niestety na w ramach gospodarki leśnej usuwa się także takie obszary.

G: Jakie inne, oprócz drzew, elementy ekosystemu są charakterystyczne dla tych miejsc?

W lesie praktycznie wszystko jest powiązane z drzewami. Czy to poprzez ich użytkowanie jako pokarmu, czy jako miejsc schronienia i rozrodu (dziuple), więc jeśli usuwamy stare drzewa, to wraz z nimi usuwamy cały łańcuch gatunków zależnych od nich. Np. gdy wycięte zostaje dziuplaste drzewo, to zabieramy schronienie ptakom, nietoperzom, owadom. Jedno stare drzewo może mieć dziesiątki organizmów, bezkręgowców, które zależne od niego i od jego fazy rozwojowej, bo stare drzewo jest dla nich o wiele bardziej wartościowe niż młode.

G: Dlaczego w tych miejscach należy wstrzymać wycinkę?

Po pierwsze dlatego, że wycinamy najcenniejsze elementy Puszczy pochodzenia naturalnego. Po drugie tak, jak mówiłem, zastąpienie starych drzew wymaga czasu, bardzo długiego czasu i jeśli popatrzymy na drzewa jako na siedliska innych gatunków, to odbudowa takich siedlisk także będzie niezmiernie długa. Czasami dekady, a czasami i stulecia.

G: No właśnie. Jeśli natychmiast wstrzymano by wycinkę, to jak długo Puszcza będzie się „leczyć”, tzn. jak długo zajmie powrót do naturalnego stanu?

Puszcza to znacznie więcej niż pojedyncze drzewo. To skomplikowany system, pełen zależności i nie ma jednoznacznej, uczciwej odpowiedzi na to pytanie, bo po prostu nie wiemy. Wiemy, że drzewa niektórych gatunków, np. dęby, żyją do 400 – 500 lat i to jest perspektywa czasowa, którą trzeba mieć w głowie myśląc o Puszczy. Czyli bardzo długo. Mam nadzieję, że aż tyle czasu nie będzie potrzeba, ale na pewno mówimy o kilkudziesięciu latach lub nawet o stuleciach aby las zabliźnił rany zadane przez gospodarkę ludzką.

G: Czyli 100 – 200?

Powiem tak. Proszę sobie wyobrazić człowieka o mocno poranionej skórze, np. poparzony, któremu zostało 20% zdrowej skóry, czyli w przypadku lasu – fragmentów lasu naturalnego. Gospodarka leśna to nic innego jak usuwanie tych ostatnich zdrowych kawałków i zastępowanie ich bliznami. Im mniej usuniemy tego, co pozostało, tym szybciej las się zregeneruje. Można też powiedzieć, że w tej chwili mamy jedynie ostoje naturalnego lasu pomiędzy plantacjami drzew. W wielu z tych miejsc przetrwały jeszcze wrażliwe gatunki, które potrzebują starego lasu, martwych drzew etc. W tej chwili są one rozproszone więc istnieje możliwość kolonizowania przez nie dalszych części Puszczy, jeśli tylko warunki w okolicy się poprawią. Problem polega też na tym, że tzw. gatunki wnętrza lasu nie są przystosowane do rozpraszania się na długie dystanse. Nigdy w swojej historii tego nie potrzebowały. Muszą mieć wokół siebie, stosunkowo blisko, miejsca potencjalnej kolonizacji. Jeśli stworzymy duże przestrzenie, las się nie odbuduje i zostaną tam dziury. Już teraz to widać patrząc na zdjęcia lotnicze czy satelitarne. Usunięcie nawet jednego cennego fragmentu lasu, to zmniejszenie szansy na jego odbudowę.

G: Proszę podać przykłady takich gatunków…

To np. chrząszcze żyjące w martwym drewnie, które prawie nie latają. Rozprzestrzeniają się „na piechotę”. Innym przykładem może być organizm traktowany przez służby leśne jako, tzw. szkodnik bo żywi się liśćmi i ogałaca drzewa jest piędzik przedzimek, motyl. Służby leśne pozbyły by się go z lasu z pocałowaniem ręki. Jego liczebność zmniejszono właśnie przez izolację jego siedlisk. Larwy tego gatunku, ale i wielu innych motyli, rozwijają się na liściach. Gdy wzrosną, przepoczwarczają się, spadają i schodzą pod ziemię. Jesienią wykluwają się z tego dorosłe motyle, lecz samice są nielotne. Jedyne co taka samica może to wejść na drzewo, z którego spadła jako poczwarka i złożyć jaja. Ich zdolność rozprzestrzeniania się jest minimalna.

G: A co się stanie jeśli takiego motyla w Puszczy zabraknie? Często spotykamy się z głosami mówiącymi „co tam jakiś motyl, człowiek jest najważniejszy”

To absurdalne myślenie. W ten sposób moglibyśmy podejść do wszystkich gatunków mówiąc „a co mi tam żubr, a co mi tam wilk”. Równie dobrze można by powiedzieć „a co mi tam Wawel” – przecież Kraków by przez to nie zniknął, ludzie nie wyginęli… Nie można rozmawiać na tym poziomie. Jeśli byśmy tak myśleli o żubrach to po co nam one, jaki z nich pożytek… Jeśli zapytać leśników to są przez nie same szkody – niszczą pola, zjadają plantacje.

G: A jak wygląda sprawa kornika. Leśnicy walcząc z nim dokonują tzw. cięć sanitarnych twierdząc, że to niezbędny zabieg. Jak to wygląda z punktu widzenia nauki?

Z punktu widzenia nauki wygląda to tak, że kornik i świerk współwystępują na całym obszarze występowania tych dwóch gatunków, czyli w lasach Europy i Eurazjii. Podobnie jest z kornikami i sosnami w Ameryce Północnej. Podobnie w syberyjskiej Tajdze. Te owady z tymi drzewami współżyją i lasy istnieją. My mamy kornika drukarza, który jest stałym towarzyszem świerka. Oczywiście żerowanie korników powoduje zamieranie świerków ale przecież to samo, robią leśnicy siekierą czy piłą. Też zabijają. Od tego świerkowi, jako gatunkowi nic złego się nie dzieje. Pytanie w jakiej skali patrzymy. Z punktu widzenia pojedynczego drzewa kornik jest zabójcą. Gdy patrzymy z perspektywy małego kawałka lasu, kornik może zabić wszystkie świerki na tym terenie. Natomiast jeśli patrzymy w skali całej Puszczy to kornik i świerk są jej stałymi elementami i kornik będzie tam występował tak długo, jak długo będzie świerk.

G: Dlaczego więc leśnicy tak uparcie walczą z kornikiem?

Z dwóch powodów. Pierwszy to powód ekonomiczny bo martwe świerki, to strata surowca drzewnego, czyli strata pieniędzy. Drugi powód jest natury ideologicznej. Strach przed kornikiem jest podobny do strachu przed zarazą i żadne racjonalne argumenty tu nie działają. Tak, jak mamy zakodowane w głowach, że musimy robić wszystko aby nie dopadły nas bakterie czy pasożyty, tak służby leśne są przekonane, że czymś takim dla lasu jest kornik. Występowanie kornika w lesie jest zagrożeniem dla tego lasu. Tak oni to widzą. Żadne argumenty nie są w stanie tego przekonania zmienić bo to przekonanie jest ideologiczne.

G: Jak to możliwe? To na czym leśnicy opierają swoją, jak to nazywają, działalność ochroniarską? Na jakiej wiedzy? Skoro naukowcy, jak Pan, mówią wyraźnie, że kornik jest elementem ekosystemu to skąd tak inne podejście leśników?

Do ideologii nie trzeba podstaw naukowych. W ideologię trzeba wierzyć. Przy racjonalnym działaniu jeśli coś jest nieskuteczne to się tego zaprzestaje, jeśli coś jest niebezpieczne, to się tego nie czyni. Natomiast jeśli ktoś jest motywowany ideologicznie, ma wpojone przekonanie, że w lesie ma być porządek, a kornik jest wrogiem i zabija twój las, to wtedy nie ma dyskusji. Żadna ilość danych nie przemawia.

G: A skąd u leśników ta ideologia? Przecież też kończą studia gdzie wykładają specjaliści, biolodzy.

I tak i nie. Różnie to bywa. Profesorowie też są różni. Wielu leśników, można powiedzieć „wysysa to z mlekiem matki” bo są synami, czy potomkami leśników. Wielu z nich, zanim stanie się leśnikami czy studentami przechodzi twardą indoktrynację w technikach leśnych. Ta indoktrynacja to myślenie o lesie jak o mieszkaniu i warsztacie pracy. W takim miejscu ma być porządek, żadnych grzybów, żadnych korników, żadnej zgnilizny. Wytłumaczyć tym ludziom, że np. martwe drewno to wartość a nie zagrożenie dla lasu, to tak, jakby tłumaczyć katolikowi, że boga nie ma. Drugie wierzenie jest takie, że las trzeba posadzić i nim gospodarować, że jeśli człowiek nie posadzi lasu i się nim nie „zaopiekuje” to las nie powstanie lub umrze. To dla leśników bardzo silne, ideologiczne uzasadnienie dla swojej obecności i pracy. Z myśleniem „Ja jestem niezbędnym elementem, bez którego las zgnije, korniki go zjedzą” niezmiernie ciężko się polemizuje. Dla nich ekolog, to ktoś kto przychodzi i chce zepsuć ich pięknie urządzony las. Wielokrotnie spotykałem profesorów leśnictwa, którzy byli naukowcami dopóki mówili o wynikach swoich badań. Wtedy liczyły się twarde dane, ale gdy przełączali się na leśnego ideologa to stawali się odporni na fakty i racjonalne argumenty. Wielu niestety mamy w Polsce profesorów leśnictwa, którzy bronią interesów korporacji Lasy Państwowe, bo tak to trzeba nazwać. Do nich nie przemawiają żadne racje.

G: Wracając do tematu miejsc przyrodniczo cennych, w których należy powstrzymać wycinkę. Dlaczego jest to tak ważne teraz? Czy można powiedzieć, że to już ostatni dzwonek?

Ostatni dzwonek brzmi już od wielu lat. To jest tak, że z każdym kolejnym wyrębem jesteśmy o krok bliżej do katastrofy. Nie wiemy gdzie jest ten próg, ta granica, poza którą już nie ma odwrotu i Puszcza przestanie istnieć jako obiekt przyrodniczy. Nikt na świecie tego nie wie. Jedno co wiemy, to, że z każdym wyciętym drzewem znika naturalny charakter Puszczy i jej wyjątkowość. Dzwonek dzwonił już 20 i 10 lat temu. Dzwoni i dziś. Każde zwłoka w ochronie tego lasu to dla niego zagrożenie. Nie wiem czy to dzwonek przedostatni, ostatni, a może już jest za późno, bo to jest proces, nie konkretny moment, a zależności w ekosystemie są zbyt skomplikowane byśmy mogli rzetelnie odpowiedzieć.

G: Ostatnio wpadł mi w ręce jeden z magazynów branży leśnej. Wśród wielu nieprzychylnych słów pod adresem organizacji ekologicznych pojawił się i taki, że my także chcemy zagłady Puszczy bo dopuszczamy cięcia na lokalne potrzeby na poziomie 30 – 40 tys. m³ rocznie. Przyznam, że zabrzmiało to dla mnie kuriozalnie, bo gdybyśmy zażądali całkowitego zakazu wycinki, natychmiast pojawiłby się głosy, że chcemy zabronić lokalnym mieszkańcom korzystania z lasu. Jak by Pan to skomentował?

To nie tak. Miejscowa ludność kupuje w ostatnich latach ok. 20 tys. m³ drewna rocznie. To dlatego, że Lasy Państwowe przestały sprzedawać drewno na opał a zaczęły przerabiać wszystko na tzw. papierówkę, czyli papier droższy, ludzie po prostu przestali kupować bo jest za drogo. Mimo to starcza im. Cała reszta przeznaczona jest na cele komercyjne a nie na potrzeby ludności. Pytanie gdzie się wycina. Jeśli będą to te najcenniejsze obszary nawet przy takich ilościach będzie to ogromna, niepowetowana strata. Jeśli będzie to drewno z plantacji, tzn. miejsc, gdzie człowiek wyciął las i posadził drzewa w rządkach, to strata żadna. Nie jest więc istotna sama objętość lecz tzw. sortymenty czyli co i gdzie się wycina. Tak czy inaczej w tym roku do wycinki przeznaczono 48,5 tys. m ³, czyli ponad dwa razy więcej niż na miejscowe potrzeby.

G:Spróbujmy trochę pofantazjować. Gdyby tak nie robić nic. Greenpeace przestaje prowadzić kampanię, inne organizacje się wycofują, naukowcy milczą a leśnicy rąbią… Pokusi się Pan o zarysowanie wizji, co by się stało z Puszczą w takich okolicznościach?

Puszcza będzie wtedy wyglądać jak tzw. normalny las w Polsce. Czyli będziemy mieć sosenki posadzone pod sznurek w rządkach, a z Puszczy zostanie tylko nazwa. Istniejący Park Narodowy jest za mały aby móc zachować charakterystyczne cechy naturalnego lasu. Byłby samotną wyspą w oceanie plantacji. Wyspą, która i tak się nie utrzyma bo, nawet jeśli w rezerwacie ścisłym nie ruszono by ani jednego drzewa to wpływ otoczenia będzie tak duży, że wszystko się zmieni. Po prostu stracimy Puszczę. Lasu naturalnego już w Polsce nie będzie.

G: Pokusi się Pan o krótkie podsumowanie naszej rozmowy…

Puszcza Białowieska jest naszą Wielką Rafą Koralową. Jest najbogatszym lądowym systemem biologicznym jaki mamy w Europie. Nie ma drugiego takiego lasu na starym kontynencie. To niesłychane bogactwo, które należy za wszelką cenę ochronić. Puszcza jest też ważnym laboratorium dla naukowców. Służy nauce podobnie jak urządzenia typu teleskop Hubble’a czy wielki zderzacz hadronów pod Genewą. Wartość badawcza Puszczy Białowieskiej jest podobna, z jedną różnicą. Te urządzenia w wypadku zniszczenia można zastąpić, choć kosztuje to miliardy, to jednak jest możliwe. Puszczy zastąpić się nie da. Dla nauki jest bezcenna. Puszczy nie da kupić czy zrekonstruować. I jeszcze jedno. Powinniśmy być dumni z naszego kraju, a nie się go wstydzić. Jeśli byśmy zniszczyli coś tak unikalnego zamiast objąć to ochroną, pozostanie nam tylko wstyd.

Rozmawiał Jacek Winiarski

Niewiele osób świadomych jest tego, jak ogromne bogactwo kryje się w wodach przybrzeżnych Tajwanu. Fale morskie kryją niezwykłe rafy koralowe zamieszkane przez tysiące stworzeń morskich oraz liczne ławice ryb takich jak tuńczyki żółtopłetwe. Niestety, lata zaniedbań w ochronie tych cennych obszarów jak i postępujące przełowienie łowisk pacyficznych prowadzi do powolnej śmierci tego unikatowego ekosystemu.

Lokalni rybacy, prowadzący połowy przybrzeżne z wykorzystaniem tradycyjnych metod, poławiali kiedyś różnorodne gatunki ryb. Obecnie wioski rybackie, tętniące niegdyś życiem, przypominają wymarłe miasteczka, gdzie bezrobotni rybacy z utęsknieniem wpatrują się w morze. Po „ich” morzu ciągle pływają kutry rybackie, jednak należą one do dużych firm, a połowy przez nie prowadzone nie mają nic wspólnego ze zrównoważonym wykorzystaniem zasobów morskich. Wielkie sieci, tzw. okrężnice, łapią wszystko, co znajdzie się w ich zasięgu. Często przypadkowymi ofiarami takich połowów stają się również żółwie i ssaki morskie oraz inne gatunki ryb , które jako niepotrzebny przyłów wyrzucane są martwe do morza. Wiele z tych istnień zginie zupełnie niepotrzebnie tylko dlatego, że olbrzymie statki prowadzą połowy w sposób nie selektywny.

Ogromne statki przetwórnie wypływają na otwarte wody Pacyfiku i plądrują przetrzebione już zasoby. Każdy zaciąg to kolejne wyłowione tony tuńczyków a wraz z nimi żółwie, rekiny, ssaki i inne gatunki. Tajwan posiada największą flotę rybacką na Pacyfiku, wiele ze statków tworzących tę flotę w przeszłości łowiło ryby nielegalnie zasługując na miano morskich kłusowników.

Chcesz dowiedzieć się więcej o problemie? Zobacz krótki film o tajwańskiej flocie rybackiej:

Niestety analogię upadku lokalnego rybołówstwa i plądrowania kolejnych łowisk można zobaczyć również w przypadku wykorzystania europejskich mórz. Europa nadal nie wypracowała skutecznych mechanizmów ochrony morskich ekosystemów.

Trwająca właśnie reforma Wspólnej Polityki Rybackiej może okazać się jedyną szansą dla europejskiego rybołówstwa, jednak muszą w niej zostać uwzględnione następujące aspekty:
- redukcja floty rybackiej z uwzględnieniem konieczności zachowania tradycyjnego, przybrzeżnego rybołówstwa działającego w sposób zrównoważony,
- uwzględnienie w sposób wiążący doradztwa naukowego w zakresie wyznaczania bezpiecznych limitów połowowych na poszczególne gatunki morskie,
- utworzenie sieci rezerwatów morskich.

Wspierasz ideę tworzenia Rezerwatów Morskich? Podpisz się pod apelem o utworzenie Rezerwatów Morskich na 40% mórz i oceanów świata.

Przez ostatni rok 600 000 sympatyków Greenpeace, takich jak ty, wezwało Facebook, by do zasilania swojego ogromnego centrum obsługi danych, zastosował czystą energię pochodzącą z odnawialnych źródeł. W ubiegłym tygodniu spotkałem się z Randi Zuckeberg (dyrektorem marketingu) i przedstawiłem jej nasz postulat: „Znielubić Węgiel”.

Co odpowiedziała? „Jako firma prowadzimy szeroką dyskusję na temat tego, jak moglibyśmy zwiększyć udział czystej energii w naszym bilansie energetycznym… chcielibyśmy żebyście nam w tym pomogli”.

Oczywiście facebook zwrócił uwagę na naszą kampanię i zaczyna dostrzegać własną odpowiedzialność w zakresie wykorzystania czystej energii – niestety brakuje im jeszcze prawdziwego planu działania. Żeby ich zmotywować dajemy im konkretny termin: Facebook: „znielubić węgiel” do Dnia Ziemi, 22 kwietnia!

Zapraszam cię do włączenia się w tę kampanię, i nie zapomnij zaprosić znajomych!

Jeśli nie jesteś na Facebooku, możesz dołączyć tutaj: www.greenpeace.org/unfriendcoal
Chcesz wiedzieć więcej? Posłuchaj zapisu Live Stream z Davos:

Facebook musi przyjąć plan, który zakłada rozwój bez konieczności użycia węgla. W zamian, zasilanie potężnego centrum danych, powinno pochodzić z odnawialnych źródeł energii. Im dłużej firma będzie zwlekać z publicznym zaprezentowaniem planu, tym mocniej będziemy na nią naciskać. Będziemy też prosić Ciebie o podjęcie działań.

Do tej pory byliśmy mili. We wrześniu ubiegłego roku wysłałem wynalazcy Facebooka Markowi Zuckerbergowi oficjalny list. Później wielu z was opublikowało posty na Facebookowej stronie Marka, wielu z nas jest też aktywnych na stronie ‘Green on Facebook’, wszystko po to, żeby firma nie mogła uciec od odpowiedzialności. Każdy z nas chce mieć pewność, że zawsze gdy publikujemy nowe zdjęcie albo klikamy na „lubię to”, centrum dnaych Facebooka przetwarza informacje wykorzystując czystą energię.

W odpowiedzi na naszą kampanię Facebook pokazał swoje inicjatywy dotyczące efektywnego wykorzystania energii, zaprosił również Ala Gore’a i Palo Alto do swojej siedziby żeby przedstawić koncepcję zrównoważoności pracownikom. Ale teraz jest czas na rozwiązanie największego problemu, czyli pozbycia się węgla. Nie chcemy słów, chcemy prawdziwego planu działania.

Opisaliśmy wszystkie kroki, jakie Facebook musi podjąć, żeby obecne centra danych w Oregonie i Północnej Karolinie a także te które powstaną w przyszłości, mogły być zasilane odnawialnymi źródłami energii.

Właśnie teraz mamy szansę zainicjować globalną [R]ewolucję energetyczną. Działania podejmowane przez Facebook mają ogromne znaczenie, ponieważ jest to duży odbiorca energii. Facebook może też pomóc zainicjować zmiany w kierunku zwiększenia udziału energetyki odnawialnej na świecie, która tworzy miliony zielonych miejsc pracy. Jeśli Facebook „znielubi węgiel” to tym samym zapoczątkuje falę wyborów czystej energii w świecie IT. A to właśnie ten sektor będzie najbardziej dynamicznie rozwijającym się odbiorcą energii w nadchodzącej dekadzie.

Dołącz do mnie i zaapeluj do Facebooka żeby „znielubił węgiel”

Kumi Naidoo
Executive Director
Greenpeace International

Trzy miesiące. Kilka tysięcy zaangażowanych osób. Ćwierć miliona zebranych podpisów. To najprostsze podsumowanie inicjatywy obywatelskiej, która otwiera drogę do ochrony całej Puszczy Białowieskiej oraz pięknych mazurskich jezior i lasów.

To największa akcja obywatelska dla ochrony przyrody w Polsce. Wiele osób nie wierzyło w jej sukces. Demagogiczny wybór pomiędzy życiem ludzkim a kwiatkami, przed jakim od wielu lat stawiają nas populiści, już na samym starcie nie nastrajał optymistycznie. A do tego wszystkiego …. Greenpeace, organizacja z przylepioną łatką eko-terrorystów, od której miało zależeć powodzenie przedsięwzięcia.

Mogliśmy załamać ręce i czekać aż pojawią się politycy, którzy nie będą awanturować się o krzyż, czy też mydlić nam oczu tym, że nie robią polityki, a zajmują się ważnymi sprawami. Oczywiście czekalibyśmy baaaaardzo długo. Bez gwarancji, że sytuacja ta kiedykolwiek się zmieni.

Postawiliśmy wszystko na jedną kartę. Chcieliśmy sprawdzić czy stanie za nami społeczeństwo. Przekonać się o tym, czy potrafimy rozmawiać z ludźmi, równie dobrze jak okupować dach Ministerstwa Środowiska. Podobno sam minister Kraszewski powiedział, czas na pokerowe „sprawdzam” wobec Greenpeace.

Bardzo szybko okazało się, że prawdziwą siłą organizacji w Polsce nie jest „rozpoznawalna marka” lecz setki naszych aktywistów i sympatyków, którzy wyszli na ulicę zbierać podpisy. Dołączyli do nas przyjaciele z innych organizacji, cudowni fani i znajomi z faceeboka i wszyscy inni, którym na sercu leży przyroda. Olbrzymiego wsparcia udzielił Adam Wajrak oraz dziennik METRO. Także radio TOK FM doceniło wartość naszej inicjatywy. Pozostałe media zostały na poboczu obywatelskiej debaty mimo, że poszczególni dziennikarze – którym chwała za to – starali się przebić z tematem.

Ostateczny wynik zbiórki podpisów jest tryumfem społeczeństwa obywatelskiego. Tym większym, że całą akcję przeprowadziliśmy bez wsparcia jakiejkolwiek telewizji. Skupiliśmy się na kontakcie z ludźmi. Rozmowie i sile naszych argumentów. Zdaliśmy egzamin z demokracji. Teraz czas na polityków.

W ciągu trzech miesięcy projekt obywatelskiej ustawy powinien zostać poddany pierwszemu czytaniu. Potem dajemy politykom kolejne trzy miesiące na poprawienie tego co ich koledzy zepsuli w 2000 roku. To właśnie w tamtym okresie wprowadzono „niewinną poprawkę” do ustawy o ochronie przyrody, która skutecznie zablokowała tworzenie i zmianę granic parków narodowych. Politycy, którzy nas zawiodą, zostaną odnotowani z imienia i nazwiska. Mają jak w banku, że zrobimy wszystko, aby odsunąć ich od władzy w przyszłorocznych wyborach. Mają się czego obawiać – gromadząc tak dużą ilość podpisów dla Puszczy po raz kolejny udowodniliśmy, że jesteśmy wyjątkowo skuteczni…