Właśnie teraz, kiedy czytasz tego bloga, 18 aktywistów Greenpeace siedzi w areszcie na Grenlandii, po tym jak dokonali heroicznej próby powstrzymania odwiertów na obszarze Arktyki. W sobotę wspięli się na morską platformę wiertniczą, znajdującą się 180 km od wybrzeża Grenlandii, domagając się przedstawienia przez brytyjski koncern naftowy Carin Energy, planu działań na wypadek wycieku ropy z platformy. Plan ten (o ile istnieje) jest trzymany w tajemnicy.

Rząd Grenlandii, zapytany przez nas o odpowiednie dokumenty nabrał wody w usta, za to prawnicy firmy Cairn nie próżnują. Koncern pozwał Greenpeace w holenderskim sądzie i zagroził że każdy kolejny dzień protestu będzie kosztował naszą organizację 2 mln euro. W ubiegłym tygodniu platforma wiertnicza Leiv Eiriksson była okupowana w sumie przez 5 dni.

Jeśli szefowie koncernu myślę, że finansowy szantaż zamknie nam usta to są w błędzie. Będziemy kontynuować nasze działania na rzecz ochrony ekosystemu Arktyki. Wbrew wszelkim praktykom i normom stosowanym w dpowiedzialnym biznesie, Cairn uparcie odmawia publikacji dokumentów, które pokazałaby jaki jest plan przeciwdziałania potencjalnym katastrofom a także plan działania w wypadku, gdyby rzeczywiście doszło do wycieku ropy w tak cennym obszarze jakim jest Arktyka. Plan taki musi zawierać informację o tym kto poniesie koszty usuwania skutków wycieku a także raporty techniczne uwzględniające specyfikę operacji usuwania wycieku w warunkach arktycznych. Będziemy walczyć o prawo opinii publicznej do poznania faktów. Skoro Cairn wie jak poradzić sobie z katastrofą podobną do tej jaką spowodował koncern BP w Zatoce Meksykańskiej, to dlaczego nie upubliczni swojego planu działania? A może jednak nie wie? Skoro nie wie, a to sugerują naukowcy od miesięcy ostrzegający przed morskimi odwiertami w Arktyce, to niech lepiej zabiera swoją pływającą platformę i odstawi ją bezpiecznie na złom.

Arktyka to jeden z najbardziej wrażliwych ekosystemów świata. Skutki zmian klimatu są tam widoczne już teraz a na ironię zakrawa fakt, że topniejąca pokrywa lodowa zachęca biznes to eksploatowania tego regionu pod kątem paliw kopalnych, których spalenie spowoduje jeszcze większy wzrost średniej globalnej temperatury i doprowadzi do jeszcze szybszego topnienia pokrywy lodowej Arktyki.

Wiekowe drzewa nadal wycinane są w pień. Dzieje się tak wbrew dotychczasowym zapewnieniom Ministra Środowiska o zwiększeniu ochrony Puszczy. Nie będę dłużej zachodził w głowę, o co w tym wszystkim chodzi. Pakuję plecak i ruszam do Białowieży.

W sierpniu ubiegłego roku aktywiści Greenpeace wdrapali się na budynek Ministerstwa Środowiska, żeby upomnieć się o Puszczę Białowieską. Kiedy w pełnym słońcu transparent „I love Puszcza” zdobił fasadę ministerialnego gmachu, światło dzienne ujrzały zasady ochrony przyrody na terenie leśnego kompleksu Puszczy Białowieskiej. Rok wcześniej, na prośbę samego ministra, przygotował je zespół ekspertów i przyrodników pod kierunkiem prof. Tomasza Wesołowskiego.

Na skutek protestu minister środowiska sięgnął do szuflady po ten dokument i sprawa zdawała się być załatwiona. Z ust ministra Kraszewskiego padło publiczne zapewnienie o przesunięciu planowanego wyrębu poza naturalne obszary Puszczy. Kilka miesięcy później dowiedzieliśmy się, że ta obietnica od początku była niemożliwa do spełnienia przed końcem 2010r. Powodem były zawarte wcześniej kontrakty na sprzedaż drewna, których zerwanie oznaczałoby stratę kilkuset tysięcy złotych. Jak dla mnie to niewielka cena zachowania naturalnie odradzających się fragmentów pradawnej Puszczy. Zanim jednak zdążyliśmy podjąć jakąkolwiek polemikę, ministerstwo na specjalnej konferencji prasowej oświadczyło:

Zmniejszone pozyskanie drewna w 2011 r. wyniesie ok. 48,5 tys. m3 (dla porównania w roku 2010 – 83 tys. m3 (o 20 proc. niższe niż w roku poprzednim), 2009 – 102 tys. m3). Cięcia przesunięte zostaną poza tereny najcenniejsze przyrodniczo. Limit ten pozwoli według danych Lasów Państwowych na zaspokojenie potrzeb lokalnych mieszkańców na drewno opałowe oraz drewno dla zakładów  rzemieślniczych. Nie będzie natomiast możliwe pozyskiwanie drewna z Puszczy Białowieskiej dla celów przemysłowych, komercyjnych.

Powiało optymizmem, ale niestety tylko na moment. Znając mądrość przysłowia, że diabeł tkwi w szczegółach, poprosiliśmy ministra o spotkanie żeby ustalić co według niego oznaczają „tereny cenne przyrodniczo”. I tutaj zaczęły się prawdziwe schody. Jak się okazało kryteria wybrał wiceminister Janusz Zaleski, z zawodu leśnik, który jak mniemam nie widział powodów żeby konsultować je z przyrodnikami. Wprawdzie leśnik może być przyrodnikiem, ale w przypadku wiceministra Zaleskiego mam spore wątpliwości że tak w istocie jest. Szczególnie, że skutki jego autorytarnej decyzji poznaliśmy pod koniec zeszłego tygodnia. Jak się okazało, planowana i realizowana wycinka drzew wkroczyła do ostoi dzikiej i pięknej przyrody, o czym możecie przeczytać w apelu do Ministra Kraszewskiego.

Nie wiem o co w tym wszystkim chodzi. Kto i dlaczego nami manipuluje. Powiem więcej, nie mam ochoty dłużej się nad tym zastanawiać. Fakty mówią same za siebie. Z każdym dniem pracy wiceministra Zaleskiego – osoby bezpośrednio odpowiedzialnej za polską przyrodę – giną bezpowrotnie piękne fragmenty Puszczy.

Dlatego też pakuję plecak i ruszam do Puszczy. Zabieram ze sobą ciepłe rzeczy, mapy topograficzne, dane przyrodnicze i komputer – wszystko to, co – mam nadzieję – pomoże mi udokumentować wszystko co się tam dzieje. A na wypadek gdyby trwał wyrąb starych drzew i mój pobyt w Puszczy miał się przedłużyć, wezmę również ze sobą namiot, ale od razu uprzedzam, że łańcuchy nie będą mi potrzebne…

250 000 Polaków kocha Puszczę – z takich hasłem pojawimy się jutro w sejmie. Okazją żeby przypomnieć się politykom jest pierwsze czytania naszego obywatelskiego projektu ustawy, która otwiera drogę do ochrony tego co piękne, zagrożone i unikalne w skali Europy. Zastanawiam się, czy będzie to czytanie przy pustej sali sejmowej?

W ostatnich dniach najwięcej czasu spędziłem nad analizowaniem kilometr po kilometrze map drzewostanowych Puszczy Białowieskiej. Na własne oczy mogłem przekonać się jak w sposób zaplanowany i systemowy przekształcamy ostatnie dzikie fragmenty przyrody w zwykłą plantację drzew. Przygnębiające zajęcie. Do życia poderwała mnie informacja o jutrzejszym czytaniu w Sejmie naszego projektu obywatelskiego. Dokumentu, który ma szansę rozpocząć debatę o dziedzictwie przyrodniczym Polski. O czymś, co jest równie ważne jak fundusze emerytalne, bo w tym samym stopniu odwołuje się do przyszłości. Mówi o tym co będzie, a nie o tym jak jest. Skupia uwagę na sprawach ważnych, bo ocalenie fragmentów kilkusetletniego dziedzictwa przyrodniczego jest obowiązkiem wobec naszych dzieci i kolejnych pokoleń.

Chciałbym wierzyć, że to jest ten czas, w którym politycy zaczną mówić o rzeczach wspólnych. Zastanowią się nad tym co chcą i mogą zostawić po swojej czteroletniej kadencji. Wydawałoby się, że ochrona dziedzictwa przyrodniczego jest właśnie czymś takim. Czymś co powinno łączyć, a nie dzielić. Podejrzewam, że jeżeli na jutrzejszym czytaniu, padną jakieś głosy z sali, to będą reprezentować głównie interesy wąskiej grupy społecznej, która jest uprzywilejowana w korzystaniu z naszego dziedzictwa. Myliłem się (jakże miło) kiedy szacowałem liczbę osób, które poprą naszą inicjatywę. Dlatego może i tym razem czeka nas niespodzianka?

A skoro już o niespodziankach mowa to czas najwyższy przedstawić Wam nasze ostatnie dziecko. Podziękowania dla wszystkich, którzy zbierając podpisy zaangażowali się w ochronę Puszczy Białowieskiej. Panie i Panowie, Karpaty Magiczne na zaproszenie Greenpeace nagrały i wydały 40. minutową płytę „Enjoy Trees”. W nagranych utworach wykorzystano przedziwne instrumenty oraz unikalne nagrania głosów zwierząt: wilków, żubra, rysia, dwóch gatunków ptaków, które wyginęły w ostatnim stuleciu w Polsce, chronionych płazów, które wyginęły w Puszczy Białowieskiej w ostatniej dekadzie, brzmienia naturalnego otoczenia, wody i… komara! To wszystko dla Was!

„Płytę nagrywaliśmy w przekonaniu, że ochrona przyrody jest częścią kultury i poprzez działania społeczne należy upominać się o wspólne dziedzictwo przyrodnicze, które nie może stanowić własności jakiejś wąskiej grupy ludzi. Tak jak Wawel nie jest własnością mieszkańców jednej dzielnicy Krakowa, tak Tatry, Puszcza Białowieska i dolina Rospudy, nie może być własnością kilku wiosek. Szczególnie cenne przyrodniczo obszary są skarbem powszechnym, nie powinny podlegać grze politycznej i być uszczuplane w imię wąskich interesów. W kulturze muzycznej i szerzej w sztuce, należy stale bronić obszarów niezależności i wolności twórczej, które podobnie jak obszary dzikiej przyrody są niezbędne dla istnienia zdrowych społeczności. Wolność, twórczość i dzika przyroda są dla nas nierozerwalnie połączone. Nagrywając płytę dążyliśmy do zbudowania brzmienia nasyconego naturalnymi dźwiękami żywego otoczenia, energią i naturalną elektryczności. Zestaw nagrań jakie znajdziecie na płycie, potraktowaliśmy jak swego rodzaju podarunkowy maxi singiel i mamy nadzieję, że poprzez różnorodność i zabawę stylami muzycznymi oraz obecność głosów dzikich zwierząt, płyta stanie się interesującym elementem oryginalnej kultury ekologicznej, jaką powoli udaje się wspólnie wypracowywać.”

Cieszcie się brzmieniem, cieszcie się drzewami – pisze Marek Styczyński, jeden z autorów płyty. Nagrania wykonał wraz z grupą przyjaciół, która nieodpłatnie zaangażowała swój czas i studio żeby stworzyć dla Was ten prawdziwy teatr dźwięków.

ENJOY TREES ! Anna Nacher, Marek Styczyński, Andrzej Widoty i Ula Stosio. W nagraniu wykorzystano dźwięki wilków, żubra i rysia dzięki uprzejmości Jana Walencika z Puszczy Białowieskiej.

Grupa młodych ludzi działająca na rzecz ochrony klimatu w ramach inicjatywy tcktcktck, a wśród nich aktywiści Greenpeace, nurkowała wczoraj u wybrzeży Meksyku, w miejscu gdzie znajduje się instalacja „Silent evolution” przedstawiająca 400 postaci ludzkich umieszczonych na dnie morza.

Obecnie ponad 100 milionów ludzi jest zagrożonych z powodu podnoszącego się poziomu mórz i oceanów. Jest to efekt postępujących zmian klimatu, które powodują nieustanne topnienie arktycznych lodowców. Żeby zatrzymać wzrost średniej globalnej temperatury ludzkość musi ograniczyć emisje gazów cieplarnianych.

W meksykańskim mieście Cancun trwa właśnie Szczyt Klimatyczny, na którym przedstawiciele międzynarodowej społeczności muszą podjąć decyzje dotyczące działań, które uchronią ludzkość przed skutkami zmian klimatycznych.

Trzy miesiące. Kilka tysięcy zaangażowanych osób. Ćwierć miliona zebranych podpisów. To najprostsze podsumowanie inicjatywy obywatelskiej, która otwiera drogę do ochrony całej Puszczy Białowieskiej oraz pięknych mazurskich jezior i lasów.

To największa akcja obywatelska dla ochrony przyrody w Polsce. Wiele osób nie wierzyło w jej sukces. Demagogiczny wybór pomiędzy życiem ludzkim a kwiatkami, przed jakim od wielu lat stawiają nas populiści, już na samym starcie nie nastrajał optymistycznie. A do tego wszystkiego …. Greenpeace, organizacja z przylepioną łatką eko-terrorystów, od której miało zależeć powodzenie przedsięwzięcia.

Mogliśmy załamać ręce i czekać aż pojawią się politycy, którzy nie będą awanturować się o krzyż, czy też mydlić nam oczu tym, że nie robią polityki, a zajmują się ważnymi sprawami. Oczywiście czekalibyśmy baaaaardzo długo. Bez gwarancji, że sytuacja ta kiedykolwiek się zmieni.

Postawiliśmy wszystko na jedną kartę. Chcieliśmy sprawdzić czy stanie za nami społeczeństwo. Przekonać się o tym, czy potrafimy rozmawiać z ludźmi, równie dobrze jak okupować dach Ministerstwa Środowiska. Podobno sam minister Kraszewski powiedział, czas na pokerowe „sprawdzam” wobec Greenpeace.

Bardzo szybko okazało się, że prawdziwą siłą organizacji w Polsce nie jest „rozpoznawalna marka” lecz setki naszych aktywistów i sympatyków, którzy wyszli na ulicę zbierać podpisy. Dołączyli do nas przyjaciele z innych organizacji, cudowni fani i znajomi z faceeboka i wszyscy inni, którym na sercu leży przyroda. Olbrzymiego wsparcia udzielił Adam Wajrak oraz dziennik METRO. Także radio TOK FM doceniło wartość naszej inicjatywy. Pozostałe media zostały na poboczu obywatelskiej debaty mimo, że poszczególni dziennikarze – którym chwała za to – starali się przebić z tematem.

Ostateczny wynik zbiórki podpisów jest tryumfem społeczeństwa obywatelskiego. Tym większym, że całą akcję przeprowadziliśmy bez wsparcia jakiejkolwiek telewizji. Skupiliśmy się na kontakcie z ludźmi. Rozmowie i sile naszych argumentów. Zdaliśmy egzamin z demokracji. Teraz czas na polityków.

W ciągu trzech miesięcy projekt obywatelskiej ustawy powinien zostać poddany pierwszemu czytaniu. Potem dajemy politykom kolejne trzy miesiące na poprawienie tego co ich koledzy zepsuli w 2000 roku. To właśnie w tamtym okresie wprowadzono „niewinną poprawkę” do ustawy o ochronie przyrody, która skutecznie zablokowała tworzenie i zmianę granic parków narodowych. Politycy, którzy nas zawiodą, zostaną odnotowani z imienia i nazwiska. Mają jak w banku, że zrobimy wszystko, aby odsunąć ich od władzy w przyszłorocznych wyborach. Mają się czego obawiać – gromadząc tak dużą ilość podpisów dla Puszczy po raz kolejny udowodniliśmy, że jesteśmy wyjątkowo skuteczni…

Przez cały weekend trwały w Niemczech wielotysięczne protesty i blokady torów kolejowych, po których sunął pociąg wiozący 123 tony radioaktywnych odpadów z niemieckich elektrowni jądrowych do miejscowości Gorleben, gdzie znajduje się tymczasowe składowisko odpadów radioaktywnych. Radioaktywność transportu porównywana była z tą jaka powstała po wybuchu w Czarnobylu, stąd w zachodniej prasie pociąg zyskał miano „Czarnobyla na kołach”. Blisko 5 tys. osób spędziło zimną, jesienną noc siedząc lub śpiąc na torach, uniemożliwiając tym samym przejazd radioaktywnego ładunku. Tak zmasowanych protestów przeciwko energetyce atomowej Dolna Saksoania nie widziała od lat dziewięćdziesiątych.

Protestujący, a wśród nich aktywiści Greenpeace i innych organizacji ekologicznych oraz lokalni rolnicy, wysłali wyraźny sygnał rządowi Angeli Merkel, że energia atomowa nie jest rozwiązaniem. Decyzja o przedłużeniu o kolejne 12 lat działalności 17 elektrowni atomowych działających na terenie Niemiec, podjęta wbrew woli narodu była siłą napędową, która wzmogła protesty.

Czas by nasz rząd wyniósł z tej niemieckiej lekcji naukę i przestał forsować absurdalny pomysł budowy elektrowni atomowych w Polsce. Zamiast snuć nierealne plany, oparte bardziej spekulacjach niż faktach (dla przykładu rząd zakłada, że koszt budowy 1 MW wyniesie 3mln euro, podczas gdy na świecie szacuje się taki koszt na 5mln euro) Polska powinna skupić się na rozwoju odnawialnych źródeł energii. Niestety, rządzący zachowują się tak jakby nie dostrzegali, że światowe trendy kierują się właśnie ku czystym technologiom a nie niebezpiecznym i nieopłacalnym elektrowniom atomowym. W samej tylko Unii Europejskiej w 2009 roku 62% nowo zainstalowanej mocy pochodziła z odnawialnych źródeł energii. Nowo zainstalowane moce pochodzące z reaktorów jądrowych wyniosły w ubiegłym roku ok. 0,5 GW podczas gdy turbin wiatrowych zainstalowano 10GW.

Nie dajmy sobie wmówić że technologia jaką chce nam zafundować lobby atomowe jest dla nas dobra i służyć będzie następnym pokoleniom. Powiedzmy sobie szczerze, rząd marnuje czas i środki na realizację programu jądrowego, który nie ma racji bytu. Jeśli jednak czarny scenariusz się ziści i w Polsce powstanie elektrownia atomowa, naszym dzieciom i wnukom zostawimy kłopot w postaci zcentralizowanego systemu elektroenergetycznego, wysokich cen za energię elektryczną (nie może być inaczej gdy rynek zostanie zmonopolizowany przez skostniałe koncerny energetyczne) i górę radioaktywnych odpadów, których nie umiemy utylizować.

Osobiście wolę jednak wersję bardziej optymistyczną, taką w której elektrownia atomowa nie powstanie w Polsce nigdy.

Nadal intensywnie poszukujemy osób, które chciały pomóc nam w zbiórce podpisów. Ciągle brakuje nam 20 tys. a czas nas goni. Niestety wraz z rozpoczęciem nowego roku akademickiego, wielu osobom skurczył się wolny czas, który do tej pory mogli poświęcać na zbiórkę. Dlatego postanowiliśmy przeprowadzić kolejną rekrutację wolontariuszy, którzy włączą się w kampanię I love Puszcza. Tylko jak przekonać kogoś do wyjścia na ulicę jesienną porą? Najlepiej… golizną!

Jak pomyśleliśmy tak zrobiliśmy. Na naszym profilu facebookowym opublikowaliśmy zaproszenie do udziału w sesji. Śmiałkowie i śmiałkinie, gotowi do wzięcia udziału w bezkostiumowej sesji fotograficznej mieli unikalną szansę znalezienia się na plakacie zachęcającym do aktywnego włączenia się w akcję zbierania podpisów dla Puszczy. Odzew na ogłoszenie przeszedł moje najśmielsze oczekiwania. W ciągu dwóch godzin, zgłosiło się kilkanaście osób, a przez kolejne dni co i rusz pojawiały się zapytania czy ogłoszenie jest nadal aktualne. Kierując się zasadą: „kto pierwszy ten lepszy”, trzy pierwsze dziewczyny i trzech pierwszych chłopaków od których dostaliśmy maile, zaprosiliśmy do studia.

Gotowy do pobrania plakat możecie znaleźć tutaj. Zachęcam was do wydrukowania go i rozpropagowania idei wyjścia z nami na ulice dla Puszczy. Jestem pewna, że w najbliższy weekend, wiele nowych osób włączy się w zbiórki organizowane w całej Polsce.

Ciebie też nie może zabraknąć! Jeśli chcesz włączyć się w zbiórkę zadzwoń do Agaty: 503 157 028 lub napisz do niej: agata.zielińska(at)greenpeace.pl. Pamiętaj, że zawsze możesz podpisać się na www.tydecydujesz.org, wydrukować formularz i wysłać pocztą na nasz adres! Zostało mało czasu…

Dwójka aktywistów Greenpeace z Japonii została skazana na rok więzienia w zawieszeniu na trzy lata. Japoński system sprawiedliwości okazał się machiną stojącą po stronie uwikłanych w korupcję przedstawicieli japońskiego rządu. Junichi Sato i Toru Suzuki zostali uznani winnymi kradzieży i naruszenia miru domowego. Sprawa dotyczyła sposobu uzyskania dowodów nielegalnej sprzedaży wielorybiego mięsa, które aktywiści zdobyli by poinformować opinię publiczną o łamaniu prawa przez osoby zaangażowane w japoński przemysł wielorybniczy.

Junich Sato po ogłoszeniu wyroku powiedział: „Sąd przyznał, że w sektorze wielorybnictwa dochodzi do podejrzanych praktyk, ale nie uznał naszych racji do zaprezentowania dowodów na łamanie prawa. Międzynarodowy Pakt Praw Obywatelskich i Politycznych, na którym oparta była nasz obrona, jest nadrzędny w stosunku do prawa krajowego, jednak sąd nie wziął tego pod uwagę”.

Wyrok ogłoszony przez japoński sąd jest zupełnie niezasłużony. Aktywiści zdobyli dowody i przekazali je prokuraturze by pokazać jak w praktyce wygląda japoński program wielorybniczy. W odpowiedzi na werdykt, osoby wspierające aktywistów na całym świecie wywiesiły czarne flagi i banery nieopodal japońskich ambasad, na znak ciemnych chmur jakie zawisły na demokracją i praw obywatelskich.

Sprawa Junichi i Toru spotkała się z dużym międzynarodowym zainteresowaniem. Swoje poparcie dla aktywistów wyraził laureat nagrody Nobla Desmond Tutu, międzynarodowe organizacje działające na rzecz praw człowieka oraz specjaliści w dziedzinie prawa. Aktywiści Greenpeace zawsze są gotowi ponieść konsekwencje swoich czynów i stanąć przed sądem za podjęcie pokojowych działań na rzecz ochrony naszej planety. Niedopuszczalne jest jednak pozbawianie działaczy podstawowych praw do obrony i zamykanie im ust gdy obnażają skandal w który zamieszani są przedstawiciele rządu.

Dlatego jesteśmy z Junichi i Toru! Ty też możesz wyrazić swoje poparcie dla aktywistów. Wyślij list do Ministra Spraw Zagranicznych Japonii.

Zwykły poranek na Ochocie, mieszkańcy Warszawy przemykają do pracy a sklepikarze otwierający spożywczaki. Ulicą Wawelską jak co rano mknął autobusy komunikacji miejskiej. Dzień jak co dzień. Czyżby? Na przystanku, naprzeciwko Ministerstwa Środowiska zbiera się tłum dziennikarzy. Obiektywy kamer i aparatów fotograficznych wycelowane w rządowy budynek. Na dachu widać uwijające się postaci w zielonych kamizelkach,  kaskach ochronnych i … uprzężach do wspinaczki.

Zwinnie montują „coś” na krawędzi dachu i po kilku chwilach zjeżdżają na linach rozwijając imponujący, żółty transparent z wielkim czerwonym sercem i napisem „I love Puszcza”.  W tłumie dziennikarzy widać kilka osób w koszulkach z logo Greenpeace. Tłumaczą, że aktywiści biorący udział w tej pokojowej akcji apelują w ten sposób do ministra środowiska o zatrzymanie wycinki drzew w Puszczy z wyłączeniem pozyskiwania drewna na potrzeby społeczności lokalnych i objęcie całej Puszczy Parkiem Narodowym.

Około godziny 11 minister środowiska zaprasza przedstawicieli Greenpeace i Pracowni na rzecz Wszystkich Istot na spotkanie. Niestety, oprócz mglistych deklaracji, nie padają z jego ust żadne konkretne propozycje. W czasie, gdy trwa spotkanie, na skwerze pod ministerstwem powstaje Zielone Miasteczko. Pośród namiotów i transparentów uwijają się młodzi ludzie, którzy przygotowali sporo atrakcji dla warszawiaków. Można układać gigantyczne puzzle, zrobić sobie broszkę z logo „I love Puszcza”,  pobujać na huśtawkach zawieszonych między drzewami, zrobić sobie zdjęcie w makiecie „przytula cza drzewa” itd.

Jedną z pierwszych osób, która odwiedza Miasteczko jest Kazia Szczuka, która kibicuje kampanii w obronie Puszczy, tak jak kiedyś wspierała obronę Doliny Rospudy. W południe miasteczko odwiedza minister środowiska. Zapewnia że też kocha Puszczę. Ale na pytanie w jaki sposób ją chroni, skoro liczebność populacji dzięcioła białogrzbietego drastycznie spada, nie potrafi udzielić odpowiedzi. Wymijające komunikaty rejestrują kamery telewizyjne, wśród nich jest nawet dziennikarz przygotowujący materiał dla japońskiej telewizji publicznej. Póki co jeden zero dla Kazi. Wierzymy w jej szczerość uczuć do pradawnego lasu. Miłość Pana ministra oceniamy subiektywnie jako toksyczną bo realnie zabija Puszczę.

Powoli zapada zmierzch, Zielone Miasteczko szykuje się na wieczorną projekcję filmu. Podczas gdy na skwer pod ministerstwem zaczynają schodzić się osoby wspierające kampanię, siódemka aktywistów tkwi na dachu ministerstwa zapowiadając, że zostanie tam tak długo jak trzeba będzie.  Międzynarodowa ekipa (polsko-austriacko-węgiersko-fińska) jest zdeterminowana i gotowa na to, żeby spędzić noc na budynku… Kim są Ci twardziele?

Zapraszamy do odwiedzenia nas w Zielonym Miasteczku!

MINI PROGRAM MIASTECZKA 12 sierpnia (czwartek):

16.00  „Jedzenie zamiast bomb” przygotuje wegetariański posiłek dla wszystkich obozowiczów i gości
17.00 Grupa „Samba dla pokoju” zagra na bębnach koncert „Samba dla Puszczy”
Po 18.00 Koncerty Roberta Brylewskiego i Jacka Kleyffa
Po zmroku pokaz tańca z ogniem
Po zmroku kino plenerowe, pokażemy filmy o tematyce ekologicznej
Wielkie puzzle dla dzieci z rysunkiem Puszczy Białowieskiej
Możliwość zrobienia zdjęcia/portretu w maikiecie ekologa broniącego drzewa
Kącik relaksacyjny – leżaki, hamaki
Kącik z książkami o tematyce ekologicznej
Możliwość zrobienia znaczka/przypinki „I love Puszcza”
Kącik rysowniczy dla dzieci
Huśtawki dla dzieci
Malowanie twarzy
Możliwość zrobienia sobie koszulki „I love Puszcza”

Jest godzina 23:38, 10 lipca 1985 r. Ogromny huk. Wybuch zrzuca część załogi z krzeseł w mesie flagowego statku Greenpeace. Dopiero co skończyli męczące spotkanie. Rainbow Warrior przechyla się na bok.  Doktor Andy Biedermann rusza do kabin, by sprawdzić, czy nikt nie został pod pokładem. Jego śladem podąża dokumentalista Fernando Pereira, który stara się ocalić swój cenny sprzęt fotograficzny. Następuje druga eksplozja. Cała załoga rzuca się do łodzi ratunkowych. Pod pokładem, uwięziony pozostaje Pereira.

To ostatnia i najtragiczniejsza w historii Greenpeace wyprawa Rainbow Warrior – statku legendy, który w okresie zaostrzenia zimnej wojny pomiędzy rokiem 1978 a 1985 patrolował morza i oceany. Prowadził misję przeciwko połowom wielorybów, zatapianiu radioaktywnych odpadów i substancji toksycznych. Przeciwdziałał również rozprzestrzenianiu broni nuklearnej. Kiedy Stany Zjednoczone odwracają się plecami do mieszkańców wyspy Rongelap na Pacyfiku, którym wcześniej zafundowali chorobę popromienną na skutek prób atomowych, Rainbow Warrior przewozi ich wraz ze 100 tonami dobytku na niezamieszkałą wyspę Mejtao. Dwa miesiące później zostaje zatopiony przez francuskich komandosów. Tak kończy się misja pierwszego Wojownika Tęczy: w najgorszy z możliwych sposobów. Wyprawa która miała położyć kres francuskim próbom nuklearnym na atolu Mururoa została przerwana. Wrak statku osadzono na dnie zatoki Matauri, tworząc sztuczną rafę przyciągającą morskie stworzenia. Zobaczcie to w skrócie VIDEO historię Rainbow Warriora:

Okazało się jednak, że Wojownik Tęczy jest niezatapialny. Na dowód tego w 1989 r. odbudowany zostaje Rainbow Worrior II. Mimo sędziwego wieku (52 lata), po dziś dzień kontynuuje misję pierwszego Wojownika. Jeszcze nie tak dawno mogliśmy o nim usłyszeć przy okazji starcia z francuskimi rybakami, którzy poławiali zagrożone wyginięciem tuńczyki błękitnopłetwe. Czas Rainbow Warrior II dobiega jednak końca.  Zobaczcie poniżej jak służył Greenpeace na morzach całego świata:

Od dłuższego czasu planowane jest jego zastąpienie nową jednostką. Wymagania są kosmiczne. Nowy Rainbow Warrior musi dotrzymywać tempa japońskim łodziom wielorybniczym, być wyposażony w lądowisko dla helikoptera oraz mieć na tyle niewielkie zanużenie żeby bez problemu patrolować rzekę Kongo. No i oczywiście do jego budowy muszą zostać wykorzystane przyjazne środowisku technologie.

Panie i Panowie, pozwólcie że przedstawię… Rainbow Worrior III.

W sobotę 10 lipca, z okazji 25-lecia zatopienia pierwszego Rainbow Warrior rozpoczęła się w Gdańsku uroczysta budowa jego następcy – Tęczowego Wojownika III.  Jeden z najbardziej znanych statków świata, ikona Greenpeace, powstaje w miejscu, w którym narodziła się Solidarność. Magiczne sprzężenie dwóch historii. Obie zasługują na słowa uznania.

NAJWAŻNIEJSZE DANE NOWEJ JEDNOSTKI RAINBOW WARRIOR:

Bandera: Holandia
Typ statku: jacht żaglowy z napędem silnikowym i lądowiskiem dla helikopterów
Klasa: Germanischer Lloyd; oznaczenia, w tym „Zielony Paszport”
Całkowita długość: 57,92m
Największa szerokość statku (maks.) : 11,30m
Głębokość zanurzenia (maks.) : 5,15m
Wysokość nadwodna statku: 50,15m
Tonaż brutto: 838
Ożaglowanie: maszt z ramą 2 A i 5 żaglami
Silnik główny i pomocniczy: Caterpillar
Prędkość: 15 węzłów